içimdeki ben

kimseye pek bir şey söylemiyorum ama bok gibiyim ... kendimi fotoğraf çekmeye vermeye işe vermeye onsuz bir hayatın var olduğuna inandırmaya çalışıyorum... yanımda eğer sevdiğim birileri varsa sorun değil ama yaa yoksa işte o zaman tüm hüzün vücudumu ele geçiyor anılar... artık eve bile gelmek istemiyorum çünkü o yol onu hatırlatıyor yattığım yatak onun izi var sarılıp uyuduğumuz saatlerin hatıraları var... ben sıçtım millet toparlanamayacak kadar sıçtım... dışarıdan bakarsanız hiç bir şey yokmuş gibi duruyor ama içerideki karanlığı kimse görmemesi için elimden geleni yapıyorum... tükeniyorum be hayat gün günü kovalarken ben o günlerin içinde yok oluyorum... ölmeyi istiyorum her gün ve her saat ... zamanım dolsun ki artık duygularımla baş başa kalmayım diyorum... ya öldüğümüzde duygular baş başa kalırsak işte benim cehennemim olur o zaman ... düşünsenize hiç bir zaman o olmayacak ama sen içinde hayalini yaşatacaksın... bu da korkutuyor en azından şimdi alkolle unutuyorum biraz... her neyse millet canınızı sıkmakta istemiyorum ... ne de olsa onun canını çok çok sıktım ... ne yapabilirim ki ben hayatımda çok az kadın sevdim... sevgimi de  elime yüzüme bulaştırır böyle göt gibi kalırım ...
Elveda ...