indigo çocuk...

adaletsizliği hiç sevmedim  hep güçsüzlerin yanında oldum o yüzden biri bir  yerde birimi ezildi biz oradaydık ... tabii gücümüzün yettiği kadar ... ben ve kan kardeşim ... herkes çekinirdi bizden  bir dönem ki o dönem, orta sondayız ve 2 yıl geriden geliyoruz sınıfları okumak icin (: bir okulu öyle yönettik... lise 1 gectik ...lise sonları dize getirdik... kavgalarımız boyumuzu aştı ... benim ilk sağlam darbe yediğim dönemdi kaşımdaki 5 dikiş ... sonra gene devam ettim ... en son kavgama kadar ... hep bir yerde adaletsizlik vardı ... 


iş hayatında ki savaşlarım yumruklaşmaya kadar gitti.... yönetici olduğum dönemlerde artık gülmeyi unutmuştum, sinirli ve gergin .... bir savaşcı ruhuna sahiptim ... gürlemem yetiyordu ... ama genede kimsenin hakkını yemedim ne patronların ne personelin ne de müsterinin ... hep savaş verdim ... 

ablam hep söylerdi ...senin içinde bir savaşcının ruhu yaşıyor diye... 

gercekten de öyleymiş ben bir indigo cocukmusum ... savaşlarımla adaleti yerine getirecektim... 

şimdi ise sadece geri duruyorum ... çünkü en son kavgam gecen yıl oldu asmalı mescitte yerin adı önemsiz ... kapıda ki arkadasımın birini dısarı cıkartı ...sakinleştirmeye calışken kapıya attıgı tekme ile benim suratına gecirmem milli saniyeler arasında olsa gerek ... ve sonra ortalığın karışması ve bana şişe ile saldırması ,aynı karşılığı vermem sadece daha iyi olmak ... ve kafasından gelen kanın beni kendime getirmesi ... artık benim için tek çıkış ölümdü aslında girdiğim kavga ölmek için başaramıyorlar sadece tek fark bu ... 

kavgalarımda aldığım yaraları bir zaten daha evvel yazdım ...ama belki atıyordur diye düsünen olursa eğer diye isteyene kavga ettiğim yerin adını söylerim ... şahitleri de 

indigo cocuga devam edicem ...